Klasifikacja substancji

Podstawową zasadą rozporządzenia w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania (rozporządzenie CLP) jest samokwalifikowanie substancji lub mieszaniny przez producentów, importerów lub dalszych użytkowników.

Rozporządzenie wprowadza Globalnie Zharmonizowany System Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów na terenie Unii Europejskiej. Kryteria klasyfikacji są zawarte w Załączniku I do CLP. Obecnie wyszczególniono 27 klas zagrożeń.

Klasifikacja substancji

opiera się na niebezpiecznych właściwościach substancji, a nie na prawdopodobieństwie narażenia i ocenie ryzyka.

Celem samoklasyfikacji jest ustalenie, czy substancja chemiczna stanowi zagrożenie fizyczne, zagrożenie dla zdrowia lub środowiska, oraz przy umieszczeniu produktu na rynku odpowiednie informowanie odbiorców o tych zagrożeniach, niezależnie od ilości wytwarzanej substancji.

Samoklasyfikacja

Zgodnie z rozporządzeniem CLP substancja musi zostać sklasyfikowana samodzielnie przez producenta, jeżeli nie ma zharmonizowanej klasyfikacji w załączniku VI do CLP i jeśli ma ona niebezpieczne właściwości. Jeśli substancji posiada zharmonizowaną klasyfikację (wpis w załączniku VI do CLP) – jest to obowiązkowa minimalna klasyfikacja, którą należy zastosować. Klasy i kategorie zagrożeń, które nie są objęte zharmonizowaną klasyfikacją mogą zostać ocenione osobno i ujęte jako dodatkowa klasyfikacja producenta.

W przypadku substancji, które obecnie nie mają wpisu w załączniku VI, wszystkie klasy zagrożenia muszą zostać ocenione przez producenta lub importera i samodzielna klasyfikacja musi być zastosowana do wszystkich tych klas zagrożenia, dla których kryteria klasyfikacji są spełnione.

Producenci, importerzy i dalsi użytkownicy są zobowiązani do śledzenia aktualizacji w Załączniku VI do CLP oraz przeprowadzać regularne przeglądy własnej klasyfikacji substancji lub mieszanin, które wprowadzają na rynek.